ตอนที่ 145 ตำบลชิงหยาง

ตอนที่ 145 ตำบลชิงหยาง

รถม้าแล่นพ้นประตูเมืองไปได้ ในที่สุดเส้นประสาทที่ตึงเครียดของหลินเฟิงก็ผ่อนลงมาบ้าง

ล้อรถบดกรวดบนทางหลวง ส่งเสียงครืนครืนเป็นจังหวะ

ลมกลางคืนพัดเข้ามาทางช่องผ้าม่านรถ พัดพาความหนาวต้นฤดูหนาวมาด้วย แต่ก็พัดกลิ่นคาวเลือดที่อบอวลอยู่ให้จางไป

หลินเฟิงหันไปมองในห้องโดยสาร ลดเสียงลง “พวกเจ้าสบายดีไหม?”

ในห้องโดยสาร หญิงสี่คนนั่งเบียดกันอยู่

พี่สะใภ้พิงผนังรถ สีหน้ายังซีดอยู่บ้าง แต่อารมณ์นิ่งขึ้นมากแล้ว

มู่หรงเสวี่ยเอ๋อร์นั่งตัวตรง ถึงผมจะยุ่งเหยิงและเสื้อผ้าเปื้อนฝุ่นอยู่บ้าง

แต่กลิ่นอายคุณหนูตระกูลใหญ่ยังไม่เปลี่ยนไป