ตอนที่ 120 ลงมือ

ตอนที่ 120 ลงมือ

ฟ้ามืดดำเหมือนหมึก ในหุบเขาทิงเฟิงมีเพียงเสียงลมครวญ

หลินเฟิงหมอบอยู่หลังก้อนหินใหญ่ ร่างแทบกลมกลืนไปกับหิน

เขาหายใจช้าลง หัวใจเต้นหนักแน่น แม้แต่เลือดที่ไหลเวียนก็เหมือนช้าลงไปด้วย

เวลาไหลผ่านไปช้า ๆ ในความเงียบ

หนึ่งเค่อ

สองเค่อ

ในที่สุด หูของหลินเฟิงก็ขยับเล็กน้อย

เสียงกีบม้าถี่ ๆ ดังมาจากไกลเข้ามาใกล้ กระทบความเงียบของยามค่ำ

ไม่ใช่คนทั้งกอง มีแค่สองสามม้า