กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 113 พวกเถื่อนจากทุ่งหญ้าทางเหนือ
ในร้านหยุนจิ่น ผ้าลายงดงามเต็มร้าน กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยอยู่ในอากาศ
หลิ่วหรูเยียนกำลังจับมือภรรยาวัง คุยชื่นชมหลินเอ้อร์หลางของนางไม่หยุด เสียงนุ่มนวลแต่แฝงความภูมิใจที่ปิดไว้ไม่อยู่
“...หมีตัวนั้น หนักตั้งห้าหกร้อยชั่งเลยนะ”
“ตอนนั้นเขายังไม่ติดระดับเลย แต่ก็อาศัยความกล้า สังหารเจ้าสัตว์ตัวนั้นได้...”
ตอนนั้นกลัวจนใจสั่น แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นทุนให้หลิ่วหรูเยียนไว้อวด
ภรรยาวังยิ้มฟังอยู่ แต่ในใจกำลังคิดคำนวณอย่างเร็ว
สิบหกปี ใกล้ติดระดับแปด ระดับเจ็ดก็แน่นอน ไม่มีภรรยาหลัก ไม่มีอนุ...
นางเหลือบเห็นหลินเฟิงที่มุมหนึ่งกำลังคุยกับหว่านเอ๋อร์ เด็กหนุ่มยืนตัวตรง คิ้วตาสงบหนักแน่น
เจอคำถามซื่อ ๆ ของลูกสาวก็ตอบอย่างอดทน ไม่มีทีท่ารำคาญเลย