กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 43 ไม่กี่วันต่อมา อำเภอซื่อสุ่ยที่ผู้คนหลากหลายคละเคล้ากัน
หมอกบางยามเช้ายังไม่ทันจางหมด ที่ลานโล่งชายป่าท้ายหมู่บ้านติดเชิงเขา
มีเงาคนสองคน คนหนึ่งยืน คนหนึ่งย่อตัว หันหน้าเข้าหาเป้าแบบง่าย ๆ ที่ติดอยู่บนต้นไม้ไกลออกไป
แขนหลิวต้าเป่าที่ดูผอมเพราะขาดสารอาหารเกร็งแน่น เขากำลังดึงธนูล่าสัตว์คันหนึ่งที่ดูเก่าไปหน่อยแต่ยังดูแลได้พอใช้ หัวลูกศรสั่นเล็กน้อย
เหงื่อผุดที่หน้าผากเขา สายตาจ้องเขม็งไปที่เครื่องหมายบนเปลือกไม้ห่างออกไปสามสิบก้าว หายใจหนัก
“ใจต้องนิ่ง มือต้องมั่นคง” หลินเฟิงยืนเยื้องหลังเขาไปครึ่งก้าว น้ำเสียงเรียบ
“อย่าคิดว่าต้องยิงให้โดนก่อน ค่อย ๆ รับรู้ถึงแรงของสายธนูก่อน รับรู้ทิศทางที่ลมพัดผ่านแก้มเจ้า”
“เจ้าจะยิงธนู ไม่ใช่มาฝืนกับคันธนู”
หลิวต้าเป่าหายใจเข้าลึก ๆ พยายามผ่อนไหล่ ปรับท่าทางตามข้อสำคัญที่หลินเฟิงสอนย้ำมาหลายวัน