เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 240 คารวะอาจารย์โดยไม่คาดคิด
“แต่ว่า~ ที่เจ้าเห็นอยู่ในตอนนี้ไม่ใช่เปิ่นจุน เป็นเพียงเสี้ยวหนึ่งของดวงจิตวิญญาณที่ข้าทิ้งไว้ในระนาบโลกแห่งนี้เท่านั้น”
ในเมื่อระบบสมบูรณ์แบบเลือกเจ้า และเจ้าก็ฝึกฝน “วรยุทธ์ผสานปราณสุดขีด” ของข้าแล้ว เช่นนั้นเจ้าก็เรียกได้ว่าเป็นผู้สืบทอดของข้าแล้ว ยังไม่รีบเรียก “อาจารย์” ให้ฟังหน่อยหรือ!
เมื่อเผชิญกับคำพูดหยอกล้อของหลงป้าเทียน
หวงตงพลันชะงักงันไปชั่วขณะ! พลันรู้สึกยินดีราวกับถูกรางวัลใหญ่มหาศาลหล่นทับ การที่ตัวเองมีชีวิตและความเปลี่ยนแปลงเช่นทุกวันนี้ได้ ล้วนเป็นผลงานของระบบ และเป็นผลงานของหลงป้าเทียนด้วย ตัวเขาหวงตงไม่ใช่คนเนรคุณคน เมื่อได้สติก็คุกเข่าลงทั้งสองข้างทันที โขกศีรษะลงพื้นอย่างแรงหลายครั้งก่อนจะตะโกนเสียงดัง “ศิษย์หวงตง คารวะอาจารย์ครับ”
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ...”