เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 123 ระลอกนี้เพิ่งสงบ ระลอกใหม่ก็โถมซัด
ณ เรือนสี่ประสานที่วางเวรยามคุ้มกันแน่นหนาแห่งหนึ่งในเมืองจิงตู ชายชราผู้เปี่ยมบารมีน่าเกรงขามคนหนึ่งกำลังตั้งใจฟังสายโทรศัพท์ คนผู้นี้มีนามว่าหม่าซิวเอิน เป็นอดีตผู้บัญชาการเขตทหารจิงตู และยังเป็นปู่แท้ ๆ ของสองพี่น้องหม่าเชียนเชียน
แม้เวลานี้จะเกษียณแล้ว ทว่ากลับไม่มีผู้ใดกล้ามองข้ามอิทธิพลและวิธีจัดการอันเด็ดขาดของเขา
ในเวลานี้เขากำลังถือโทรศัพท์มือถือพลางเอ่ยถามย้ำกับหม่าเฟิงผู้เป็นหลานชายที่อยู่อีกฟากสายด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ที่แกพูดมาเป็นเรื่องจริงงั้นหรือ”
“หม่าเฟิงพูดไม่ออกจริง ๆ ในใจคิดว่าวันนี้ปู่ของตนเป็นอะไรไปแล้ว หรือว่าตนยังอธิบายไม่กระจ่างชัดพอ ถึงต้องคอยถามย้ำแล้วย้ำอีก ทว่าแม้ในใจจะบ่นพึมพำ แต่เมื่อปู่ของตนเอ่ยถามขึ้นมาอีกครั้งก็ยังคงต้องตอบกลับไปอยู่ดี”