กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซูถังดูอย่างเพลิดเพลิน ขณะที่กำลังจะเลื่อนต่อไปด้านล่าง ก็ได้ยินเสียงแม่ดังมา
“ถังถัง! ห้ามเล่นโทรศัพท์ รีบนอนเร็ว! ปิดไฟเล่นโทรศัพท์ ไม่กลัวตาบอดหรือไง?”
ซูถัง: ได้เลย เป็นสูตรเดิมที่คุ้นเคย
เธอปิดโทรศัพท์อย่างว่าง่าย แล้วหดตัวเข้าไปในผ้าห่ม
ในฐานะลูกแหง่ที่ถูกแม่ควบคุมไปเสียทุกเรื่อง เธอไม่มีแม้แต่สิทธิ์จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูตามใจชอบ!
อนาถ ช่างอนาถเหลือเกิน!
เหยาอวิ๋นนอนตัวตรงอย่างเคร่งขรึมอยู่ข้าง ๆ มองไปรอบตัวอย่างระแวดระวัง เพียงมุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย
ฮ่า ๆ ลูกแหง่คนหนึ่ง!
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ซูถังค่อย ๆ คลานลุกขึ้นมาอย่างอืดอาด