กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ทำนองขึ้นต้นอันอ่อนหวานพลิ้วไหวดังขึ้น เรื่องราวที่แฝงความเศร้าค่อย ๆ ซึมลึกเข้าสู่หัวใจ”
“หน้าผาริมฝั่ง ย่ำผ่านหมอกฝน ทะลุม่านหมอกขาวในชั่วขณะ ผู้มาเยือนไร้สิ่งใดให้ผูกพัน”
“จันทร์เร้นหายใต้ผืนทราย แพไผ่เก่า กลิ่นหอมอวลคล้ายกลายเป็นขี้ผึ้ง ม้าผอมบนเส้นทางนี้ช่างไล่ตามไม่ทัน”
“เสียงร้องอันละเอียดอ่อนของหญิงสาวดังขึ้น ราวกับกำลังเล่าเรื่องราว โอบคลุมผู้คนไว้อย่างอ่อนโยน”
“โอ้โห! ถึงเวลาฟังเพลงแล้วเหรอ?”
“เพราะมาก ๆ!”
“ให้ความรู้สึกเศร้าจาง ๆ”
จำนวนคอมเมนต์ลอยค่อย ๆ ลดลง ผู้คนส่วนใหญ่เลือกทำอย่างอื่นไปพลาง ฟังเพลงของบรรพบุรุษไปพลาง
เย่จือชิวก้าวลงจากบัลลังก์ของตัวเอง กลับมาอยู่ท่ามกลางกลุ่มนักเรียน
ต้วนเหมิงเดินตามเธออยู่ข้าง ๆ ไม่ห่าง