กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ไต้อวี้ค่อย ๆ เก็บดอกไม้ที่ร่วงอยู่บนพื้นขึ้นมาอย่างทะนุถนอม แล้ววางลงในถุงผ้าอย่างแผ่วเบา ดวงตาคลอด้วยน้ำตา ราวกับอยากพูดแต่ก็หยุดยั้งไว้
ภาพตัดไป เป็นม้วนภาพวาดจักรพรรดิฉงเจินแขวนคอสิ้นพระชนม์ที่เขาเหมยซาน ควันดำปกคลุมทั่วเมืองหลวง ฝูงนกแตกตื่นบินหนี
ไต้อวี้ฝังดอกไม้เป็นครั้งที่สอง น้ำตาไหลพรากขณะมองถุงผ้าที่ห่อดอกไม้ไว้ถูกดินกลบฝัง
ภาพตัดไป เปลวเพลิงลุกลาม ซากกำแพงพังทลายกระจัดกระจาย และร่างผู้เสียชีวิตเกลื่อนกลาดไปทั่ว”
“ฉันไม่ไหวแล้ว”
“ฉันเชื่อแล้ว เชื่อจริง ๆ! ฮือ ๆ! ความเจ็บปวดจากบ้านเมืองล่มสลายและครอบครัวแตกแยก!”
“อ๊าก!!! น้ำตาฉันไหลพรากเลย!”