กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ฉันยอมรับว่าฉันลำเอียง แต่ความลำเอียงของฉันมีเหตุผลนะ! (ยิ้ม)”
“ใช่เลย ไม่เหมือนแกะบางสองตัวที่ลำเอียงแบบไร้เหตุผลโดยสิ้นเชิง”
“ยอมรับมาเถอะ พวกคุณไม่ได้รักเด็กเลย ไม่อย่างนั้นปิงปิงหยางโตขนาดนี้แล้ว จะไม่รู้แม้แต่ชื่อพี่ชายได้ยังไง!”
“พวกเขาลืมไปนานแล้วว่าที่ทุ่งหญ้าชิงชิงยังมีลูกหลานอยู่คนหนึ่ง! (โกรธ)”
“คืนนี้กินอะไรดีนะ? (ยิ้มซื่อ)”
“กินแกะย่างทั้งตัวเป็นไง? ใช่แล้ว เลือกสองตัวนี้แหละ (ยิ้มซื่อ)”
ดาวสีน้ำเงิน
ซูถังเองก็หวนคิดถึงเรื่องนั้นขึ้นมาได้ ตอนนั้นเธอโกรธจนร้องไห้โวยวาย ยังดีที่ภายหลังมีคนอธิบายว่าปิงปิงหยางเป็นเด็กที่เก็บมาได้ ทำให้ตัวเธอในวัยเด็กถูกหลอกผ่านไปแบบนั้น แต่พอลองย้อนกลับมาดูอีกที!