กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซูถังรู้สึกอัดอั้นจนแทบหายใจไม่ออก พอเปิดช่องคอมเมนต์ขึ้นมาส่ง ๆ ความรู้สึกก็ยิ่งอัดอั้นกว่าเดิม
“อาจื่อมีชีวิตอยู่ในคำโกหกมาตลอดสิบปี ตั้งแต่เล็กจนโต ในมุมมองของเธอ พ่อถูกแม่ฆ่า น้องสาวถูกแม่ส่งตัวไป (คล้ายกับการทอดทิ้ง) ไม่ได้พบตัวเองนานถึงสิบปี [น้ำตาไหล] พอปรากฏตัวออกมา สิ่งแรกที่ทำไม่ใช่ถามว่าตัวเองใช้ชีวิตเป็นอย่างไรบ้าง แต่กลับถามว่าน้ำอู๋เซียงฝึกฝนเป็นอย่างไร”
มีเพียงน้าชายที่เลี้ยงดูเธอมาตั้งแต่เล็กจนโต คอยให้กำลังใจในยามที่เธอยืนหยัดต่อไปไม่ไหว แต่กลับมารู้ทีหลังว่าตั้งแต่ต้นจนจบเขาหลอกเธอมาตลอด ช่างน่าเวทนาจริง ๆ [น้ำตาคลอ”
“น่าเวทนาจริง ๆ”
“ฮือ ๆ เหมิงจื่อที่น่าสงสาร……”