กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซูถังตื่นขึ้นมาหลังนอนเต็มอิ่ม รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่า เธอบิดขี้เกียจสุดแรง
เสียง “เพียะ” ดังชัด ทั้งสองคนชะงักพร้อมกัน
แย่แล้ว! ลืมไปว่ามีอีกคนนอนอยู่ข้าง ๆ!
เธอคงไม่คิดว่าฉันตั้งใจตบเธอหรอกนะ??
เหยาเว่ยไหล: เดี๋ยวสิ เพื่อนสาว! ฉันแค่ลืมตาช้าไป 1 วินาที เธอก็ตบฉันเลยเหรอ? (กุมหน้าอย่างน้อยใจ)
ซูถังรีบชักมือกลับอย่างลนลาน ใบหน้าแดงก่ำ “ขอโทษ ๆ ไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ไม่ได้ตั้งใจ!”
“โอ๊ย เจ็บจัง” เหยาเว่ยไหลกุมหน้า มองซูถังอย่างน้อยอกน้อยใจ สายตาที่มองเธอเต็มไปด้วยการตัดพ้อ
ซูถังรู้สึกผิดจนทำอะไรไม่ถูก “ละ ละ แล้ว แล้วจะทำยังไงดี?”
เหยาเว่ยไหลเบะปาก พูดอย่างน้อยใจ “เธอเป่าให้ฉันหน่อย”