กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ดาวสีน้ำเงิน
ซูถังปิดช่องคอมเมนต์ คนที่กำลังดูอยู่รู้สึกใจฝ่อขึ้นมาเล็กน้อย
นิ้วมือเลื่อนลง ในความมืด มีคนสวมชุดผู้ป่วยกำลังชี้ไม้ชี้มือไปทางมุมกล้อง
“เสียงเปิดฉากละครดังขึ้น คนที่สวมชุดผู้ป่วยเดิน ๆ หยุด ๆ ไปตามเสียงดนตรี ราวกับกำลังเมาสุรา
“ฮ่า ๆ! กลัวก็แต่มาได้ แต่อย่าหวังว่าจะกลับไปได้”
ท่วงทำนองงิ้วอันโดดเด่นดังขึ้น ผู้ป่วยพลันล้มตัวลงกับพื้น ร่างกายบิดกระตุกอยู่สองสามครั้ง จากนั้นก็แข็งทื่อขึ้นมาอีกครั้ง ราวกับมองเห็นอะไรบางอย่าง หรือไม่ก็มือของเขาไม่ยอมเชื่อฟัง ค่อย ๆ ไต่ขึ้นไปบนแก้มด้วยตัวเอง ข้อมือยังพันด้วยผ้าพันแผลที่มีเลือดซึมออกมา
ดวงตาของผู้ป่วยกลอกไปมาอย่างไร้ทิศทาง เขามองมือของตัวเองที่ค่อย ๆ ไต่ขึ้นมาด้วยความหวาดกลัว”
“ยี้!!!!”