กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ฉันก็ไม่ได้อยากทำแบบนั้นหรอก ใครจะไปรู้ว่าจู่ ๆ หัวหน้าจะมาเยี่ยมตรวจงานแบบไม่เปิดเผยตัว” เซี่ยงเวินเหวินยิ่งพูดเสียงก็ยิ่งเบาลง สุดท้ายได้แต่มองใบหน้าดำคล้ำราวกับก้นหม้อของลู่เหย่ด้วยความระมัดระวัง พลางพึมพำงึมงำ
“หึ” ลู่เหย่มองเขาอย่างเย็นชา ก่อนหยิบเชือกออกมาเงียบ ๆ “จะไปโรงพยาบาลจิตเวชเอง หรือให้ฉันส่งนายเข้าไป?”
เซี่ยงเวินเหวิน: ไม่ไปไม่ได้เหรอ?
เมื่อเห็นว่าลู่เหย่เดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ เซี่ยงเวินเหวินจึงฝืนใจพูดออกไปว่า “คุณไม่ต้องการฉันก็ได้ แต่คุณจะไม่รับเด็กคนนี้ไว้ไม่ได้ เขาอายุแค่สิบกว่าปีเอง ตอนนี้ไม่มีที่ให้ไปจริง ๆ”