เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“พิพิธภัณฑ์ที่คุณจะไป ซึ่งอยู่ใกล้พวกเราที่สุดมาถึงแล้ว” จางหย่งอันเหมือนจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง น้ำเสียงเจือความเศร้าที่แทบจับไม่ได้
ภายในพิพิธภัณฑ์อันกว้างขวาง เสียงฝีเท้าของเสี่ยวอวี้หูดังก้องไปทั่ว
เธอเดินไปพลางหยิบกองกระดาษที่เต็มไปด้วยตัวหนังสือออกมาจากแขนเสื้อ ดวงตาเต็มไปด้วยความโศกเศร้า
ไม่นานเธอก็มาถึงเบื้องหน้าตุ๊กตาดินเผานักฉินที่นั่งคุกเข่าบรรเลงฉินอยู่ เธอโค้งตัวลงแล้วพูดว่า “คุณลุงตุ๊กตาดินเผานักฉิน สวัสดีค่ะ คุณป้าตุ๊กตาดินเผานักขลุ่ยฝากฉันมาบอกคุณว่า วันหน้า คุณดีดสายพิณลมวสันต์ของคุณ เธอเป่าขลุ่ยลมสนธยาของเธอ แล้วพวกเราค่อยมาบรรเลงเพลง «บทเพลงยาว» ที่ยังเล่นไม่จบเพลงนั้นให้จบด้วยกันนะคะ!”
พูดจบ เธอก็โค้งคำนับตุ๊กตาดินเผานักฉินเล็กน้อย ก่อนเดินไปยังเป้าหมายถัดไป