กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“จางหย่งอันเดินออกมาจากร้านแห่งหนึ่ง ฝีเท้าของเขาเบาหวิวขึ้นมาก รอยยิ้มแห่งความตื่นเต้นกว้างจนหุบไม่ลง เขายกกล้องขึ้นมาพินิจดูอย่างละเอียด”
เห็นได้ชัดว่ากล้องที่เดิมทีตกจนพังได้รับการซ่อมเรียบร้อยแล้ว
หลังซ่อมกล้องเสร็จ จางหย่งอันก็หันกล้องไปทางทุ่งหญ้าและถ่ายภาพอย่างตั้งอกตั้งใจ สายลมพัดผ่านผืนหญ้า ก่อให้เกิดระลอกคลื่นระลอกแล้วระลอกเล่า ราวกับเกลียวคลื่นแห่งท้องทุ่ง เป็นทะเลแห่งพลังชีวิตที่หวีดหวิวพัดผ่านไป
เสี่ยวอวี้หูพุ่งเข้ามากะทันหัน ออกแรงดึงจางหย่งอันพลางตะโกนเสียงดังว่า “ฝนใกล้ตกแล้ว เลิกถ่ายเถอะ… เลิกถ่ายได้แล้ว…”
เธอดึงเขาไปพลางพูดอย่างร้อนรนว่า “ไป ๆ… ไปเร็ว…”