กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เสี่ยวจินกังหลับแล้ว เจ้าลูกอ้วนจ้ำม่ำนอนเงียบ ๆ อยู่บนก้อนหิน
อสูรค้างคาวกระพือปีก ฉวยโอกาสตอนนี้เข้ามาฉกจี้สมบัติของเสี่ยวจินกังไป
พอไม่มีจี้สมบัติ เสี่ยวจินกังในความฝันก็เหงื่อเย็นแตกพลั่ก ถูกหินทับ หล่นลงเหวลึกถูกหนามแหลมแทงทะลุ
เสี่ยวจินกังลืมตาพรวดเดียว กลับพบว่าจี้สมบัติหายไปแล้ว ตัวเองก็ตกอยู่ในอันตราย ถูกกักขังอยู่ใต้ดิน
ที่ถูกขังพร้อมกับเขา ยังมีผีเสื้อน้อยที่หมดคุณค่าให้ใช้ประโยชน์แล้วด้วย”
“จบเห่แล้ว!”
“ฮือ ๆ! เสี่ยวจินกังของฉัน!”
“น่าสงสารจริง ๆ เด็กน้อยคนเดียวต้องพบเจอความทุกข์ทรมานมากมายขนาดนี้! ฮือ ๆ!”
“ผีเสื้อน้อยบัดซบ! ทีนี้เป็นไงล่ะ? ให้มันได้เป็นคนทรยศ!”
“ภูตงูนั้นมันดีตรงไหน? เธอยังไปเชื่อฟังมันอีก! ฮือ ๆ!”