กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“บทสรุป:
ดินแดนฝังกระดูกหยกแห่งเหลียวหวาอันเลื่องลือนับพันยุคสมัย บุปผาร่วงหล่น วิหคร่ำไห้ ล้วนเกี่ยวพันกับความโศกเศร้า
เหล่าวีรชนพบพานและจากลา ล้วนดุจความฝัน เหลือเพียงนักโทษแห่งแคว้นฉู่ผู้เดียวดาย
หวนมองเรื่องราวในวันวาน บัดนี้เหลือสิ่งใดอยู่บ้าง ขุนเขาสายน้ำยังคงเดิม มีเพียงกระแสน้ำเย็นเยียบหนุนรองศีรษะ
เวลาผ่านมานับพันปีอย่างยาวนาน ใครเล่าจะคู่ควรให้เอ่ยถาม ผู้สัญจรผ่านทางยังคงล่องลอยอย่างไร้จุดหมาย”
“คอมเมนต์แถวหน้า! บทนี้ดูไม่ค่อยเหมือนบทกวีเท่าไร แต่ก็มีสัมผัสคล้องจองอยู่นะ เพียงแต่อ่านโดยรวมแล้วหม่นหมองเหลือเกิน…”
“ถึงจะอ่านไม่ค่อยเข้าใจ แต่คำว่า ‘ไม่เกี่ยวกับความเศร้า’ ตอนต้นกับ ‘ล้วนเกี่ยวพันกับความโศกเศร้า’ ตอนจบ เปรียบเทียบกันได้ชัดเจนจริง ๆ!”