กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“แมวป่ายังเดินตามมาไม่รู้กี่ถนน ปีนขึ้นต้นไม้จนคอเอียง
คอยชะเง้อมองดูนางที่กำลังรออยู่ หมู่บ้านนี้ก็ช่างประหลาด
ปิดประตูกันหมดทุกบาน แล้วรองเท้าของหวังเอ้อร์โก่วก็ยังตกอยู่หน้าบ้าน!
เหลือเพียงนางที่ยังจดจำ ความรักอันฝังลึกถึงกระดูก
ล้วนอยู่เหนือเรื่องถูกผิด
นี่ไง ลงจากม้า เมื่อครู่นี้เอง!
คุณชายผู้นั้นหัวเราะขึ้นมา”
ในภาพ ชายคนหนึ่งใช้มือลูบแก้มของหุ่นกระดาษเบา ๆ ทว่าบนใบหน้าของหุ่นกระดาษกลับมีรอยมีดสองรอยไขว้กันสลักลึกอยู่ ทำลายความงดงามของหุ่นกระดาษจนเหลือเพียงความโหดร้าย