เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
วิดีโอหนึ่งจบลง ซูถังลุกขึ้นเดินไปที่ประตู พลางดูพลังงานอารยธรรมในโทรศัพท์มือถือ แล้วเงยหน้ามองออกไปนอกประตู
นอกวิลล่าโล่งกว้าง ท้องฟ้าสีน้ำเงินเข้มจนเกือบดำ ไฟถนนสว่างขึ้นตั้งแต่หัวค่ำแล้ว แต่ยังไม่มีรถผ่านมา
แม่ยังไม่มา
ซูถังเบะปาก ก่อนจะได้แต่นั่งคอตกกลับไปบนโซฟา แล้วไถโทรศัพท์มือถืออย่างใจลอย
ไม่รู้ทำไม ก่อนหน้านี้แม้ไม่ได้เจอกันนานขนาดนั้น เธอก็ยังไม่รู้สึกคิดถึงเท่าตอนนี้ ทั้งที่อีกไม่นานก็จะได้เจอกันแล้วแท้ ๆ กลับยิ่งรู้สึกคิดถึงขึ้นมา
บางทีความคิดถึงก็คือการเงยหน้ามองออกไปนอกประตูครั้งแล้วครั้งเล่า
“นี่คงเป็นความโรแมนติกและภูมิปัญญาของชาวหัวเซี่ยสินะ”
เสียงผู้หญิงดังขึ้น ภายในภาพปรากฏหัวแมวน้อยที่มีประกายวาววับอยู่ในดวงตา
“ว้าว ความโรแมนติกและภูมิปัญญาของพวกเราคืออะไร?”