เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสียงแจ้งเตือนข้อความของคอมพิวเตอร์แสงดังขึ้น เจินจื่อที่ถูกรัดด้วยสายรัดหน้าท้องสั่งเปิดคอมพิวเตอร์แสงด้วยเสียง เป็นสายเรียกเข้าจากอาจารย์
เมื่อรับสาย ภาพโฮโลแกรมของอาจารย์ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเตียงพันธนาการ
“เจินจื่อ เธอเป็นยังไงบ้าง! ทำไมถึงได้คิดสั้นโง่ ๆ แบบนี้!” เสียงที่เข้มงวดของอาจารย์ดังมา
อารมณ์ของเจินจื่อตกลงถึงก้นบึ้งทันที
“ขอโทษครับ อาจารย์ ผมไม่อยาก…” เจินจื่อพูดพึมพำ อาจารย์ไม่เข้าใจเขา คนอื่นก็ไม่เข้าใจ เขาจะอธิบายสักพันสักหมื่นคำ ก็พูดออกมาได้แค่คำว่าขอโทษ
“หมิงเหอเป็นเด็กดี” ความเงียบยืดเยื้อ อาจารย์เองก็ใจอ่อน เจินจื่อคือศิษย์ที่เขาเคยหวังมากที่สุด เขาทนไม่ได้จริง ๆ ที่จะปล่อยให้ศิษย์คนนี้จมอยู่กับความเสื่อมเสียแบบนี้ “แต่ถ้าเธอเป็นแบบนี้ หมิงเหอก็ไม่มีทางอยากเห็นแน่”
เจินจื่ออ้าปาก จะพูด แต่สุดท้ายก็ปิดปากลง ถ้าหมิงเหอเห็น จะมีปฏิกิริยาอย่างไรนะ