0057

⬢⬢⬢

ตอนที่ 57 ชาวบ้านถิ่นเดียวกันมาเจอกัน

หลังจากกวาดสายตามองไป๋ซินเหยียนที่อยู่ตรงหน้า แม้เธอจะแต่งหน้าเพียงบางเบา แต่ก็ยังทำให้ลู่เฟิงรู้สึกตะลึงเล็กน้อย

ดั่งดอกบัวที่ผุดพ้นจากน้ำ สะอาดสะอ้านโดยไม่ต้องอาศัยการประดับตกแต่ง ผิวพรรณดุจหยกขาวผุดผ่องไร้ตำหนิ เครื่องหน้าที่ประณีตงดงามเมื่อประกอบเข้ากับบุคลิกที่เย็นชาและสูงส่ง ก่อให้เกิดความผสมผสานที่สมบูรณ์แบบ ใบหน้าที่งดงามหมดจดนี้ทำเอาลู่เฟิงอดชื่นชมในใจไม่ได้

“คุณหนูไป๋ สวัสดีครับ!”

ลู่เฟิงรวบรวมสมาธิเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะเอ่ยทักทายไป๋ซินเหยียนเบาๆ

“ขอโทษด้วยนะคะคุณลู่ พอดีขาของฉันไม่ค่อยสะดวก เลยไม่ได้ออกไปต้อนรับคุณด้วยตัวเอง”

เสียงของไป๋ซินเหยียนดังขึ้นด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย

เธอชี้ไปที่ตัวเองซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้รถเข็น