เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 439
เจียงลี่แทบจะยกมือขึ้นโดยไม่รู้ตัว แล้วแนบลงบนหน้าผากของเขา
อุณหภูมิอุ่นเย็นกำลังดี ไม่ได้มีไข้
ทว่าเมื่อหน้าผากของเด็กหนุ่มสัมผัสกับฝ่ามือของนางเอก ใบหน้าของเขากลับค่อย ๆ แดงขึ้นเรื่อย ๆ อุณหภูมิร่างกายก็สูงขึ้นตามไปด้วย เขาก้มตาลงต่ำ ขนตาสั่นไหวเล็กน้อย ยอมนั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้านางอย่างว่าง่าย ปล่อยให้นางวัดอุณหภูมิได้ตามใจ
เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้เป็นไข้ เจียงลี่จึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ความฝันซ้อนความฝันทำให้นางเริ่มสงสัยในชีวิตของตัวเองแล้ว
ถึงขั้นสงสัยว่าตอนนี้ยังอยู่ในความฝันหรือไม่
เจียงลี่ชักมือกลับ ก่อนจะหยิกต้นขาตัวเองอย่างแรง ความเจ็บปวดแล่นปราดขึ้นมาทันที นางคิดว่าในความฝันไม่น่าจะรู้สึกเจ็บได้กระมัง
สิ่งที่ยังคงเหมือนเดิมหลังออกจากความฝัน คือสายฝนโปรยปรายที่ตกไม่หยุดอยู่ด้านนอกบ้าน ม่านฝนบดบังทัศนวิสัย หมอกบาง ๆ ลอยปกคลุมไปทั่วบริเวณ
คำพูดของชุนเฟินก็แตกต่างจากในความฝันเช่นกัน "ฉันก็อยากไปกินข้าวที่บ้านเธอเหมือนกัน อาหารฝีมือพ่อฉันธรรมดาเกินไป ฉันอยากกินอาหารฝีมืออาต้าเหอ"