เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 413
ตี้อวี๋เป็นคนเงียบสงบมาโดยตลอด แทบไม่มีตัวตนให้รู้สึกถึง หากเจียงลี่ไม่เป็นฝ่ายไปหา บางครั้งเธอถึงขั้นรู้สึกว่าในโรงหมอแห่งนี้ไม่มีคนที่ชื่อว่าตี้อวี๋อยู่ด้วยซ้ำ
หลังจากใช้ชีวิตร่วมกันมาหลายวัน เจียงลี่ก็พบว่าร่างกายของตี้อวี๋อ่อนนุ่มมาก คล้ายกับนักกายกรรมบางคน ถึงขั้นสามารถก้มศีรษะไปแตะด้านหลังสะโพกได้ เรื่องนี้เจียงลี่ค้นพบตอนที่อาบน้ำให้เธอ
เจียงลี่มีความทรงจำเกี่ยวกับการเรียนแพทย์มานานกว่าสิบปี เธอใช้นิ้วไล่คลำกระดูกสันหลังของตี้อวี๋ทีละข้อ ก่อนจะพบเรื่องน่าตกใจว่า ตี้อวี๋ไม่มีกระดูกสันหลัง
มนุษย์ที่ไม่มีกระดูกสันหลัง ยังจะนับว่าเป็นมนุษย์ได้อีกหรือ?
เจียงลี่รู้สึกหวาดหวั่นอยู่ในใจ
ทั้งที่ไม่มีกระดูกสันหลัง แต่ตี้อวี๋กลับสามารถเดินเหินและนั่งยืนได้ตามปกติเหมือนคนทั่วไป
เจียงลี่เป็นคนยอมรับเรื่องแปลกใหม่ได้ง่าย เพียงคืนเดียวเธอก็ยอมรับความจริงที่ว่าตี้อวี๋ไม่มีกระดูกสันหลังได้แล้ว
อุณหภูมิสูงขึ้นทุกวัน วิธีคลายร้อนของชาวบ้านมีเพียงใช้พัดโบกไปมา หรือไม่ก็หิ้วน้ำจากบ่อมาอาบให้ชุ่มฉ่ำ เจียงลี่ที่เคยคิดว่าตัวเองไม่กลัวความร้อน ยังต้องยอมจำนนต่ออากาศร้อนระอุ
เธอสวมเสื้อคลุมบางแขนสั้น หลังจากเพิ่งอาบน้ำคลายร้อน เหงื่อก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง จึงหยิบพัดออกมาโบกให้ตัวเองสองสามที เจียงลี่เป็นห่วงว่าตี้อวี๋จะเป็นลมแดด จึงขยับเข้าไปใกล้แล้วยื่นมือไปแตะหน้าผากของเธอ