เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 401
เทพเจ้าก็ร้องไห้เป็นด้วยหรือ?
เจียงลี่ไม่รู้
ดวงตาคู่นั้นตรงหน้าเธอเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตา เต็มไปด้วยความเศร้าโศก ความเศร้าสะสมจนกลายเป็นแอ่งน้ำ เมื่อแสงตกกระทบก็สะท้อนประกายระยิบระยับออกมา
เจียงลี่ทำอะไรไม่ถูก จึงเบือนหน้าหนี มือที่จับมีดอยู่แข็งทื่อเล็กน้อย เธอแบ่งเค้กตรงหน้าออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งให้ตัวเอง อีกส่วนหนึ่งให้ต้นไม้เทพ
"กิน...เค้กกันเถอะ" เสียงของเธอแหบพร่าเล็กน้อย
เธอรู้สึกว่าตัวเองใช้เวลาอยู่กับอีกฝ่ายไม่นาน ความรักที่ต้นไม้เทพมีให้เธอไม่น่าจะลึกซึ้งถึงเพียงนั้น
เมื่อเธอจากไป อีกฝ่ายก็คงลืมเธอได้เอง
เทพเจ้ามีอายุขัยเป็นนิรันดร์ เมื่อเวลาผ่านไป ความรักเพียงน้อยนิดนั้นก็คงเลือนหายไปตามกาลเวลา
เค้กมีรสหวานมาก เช่นเดียวกับหม้อไฟ เธอไม่ได้กินเค้กมานานจนแทบลืมไปแล้วว่ารสชาติเป็นอย่างไร ความหวานนั้นหวานจนแทบแสบคอ