เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 393
เจียงลี่มีสภาพร่างกายแข็งแรง บาดแผลภายนอกจึงหายเร็วมาก
แต่รอยช้ำจากการถูกบีบคอครั้งนี้กลับไม่ยอมจางหายไปเสียที
ภาพในกระจกสะท้อนสภาพผิวบริเวณลำคอของเธอ รอยนิ้วมือทั้งห้าปรากฏชัดเจน ดำคล้ำอมม่วง ราวกับงูพิษห้าตัวกำลังรัดพันลำคอของเธอไว้อย่างแน่นหนา
เจียงลี่ยื่นมือไปแตะดู แต่กลับไม่รู้สึกเจ็บ
เพียงแค่มองแล้วชวนให้ขนลุกเท่านั้น
สายตาของเธอเลื่อนลงไปหยุดอยู่ที่ยาทาในมืออีกข้าง ขวดกระเบื้องใบเล็กบรรจุเนื้อครีมสีขาวราวหิมะ คล้ายครีมบำรุงผิว เธอใช้นิ้วแตะขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนยกไปดมใกล้ปลายจมูก ได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของไม้
เป็นกลิ่นเดียวกับกลิ่นไม้ที่ผู้ได้รับพรจากเทพคนนั้นมีก่อนหน้านี้ไม่มีผิด
เธอไม่ได้คิดจะทามัน ใครจะไปรู้ว่าข้างในเป็นยาพิษหรืออะไรอย่างอื่นกันแน่
ขณะที่เจียงลี่กำลังจะเก็บขวดกระเบื้องใบเล็กลงในหยกพก หางตาก็เหลือบเห็นเงาร่างหนึ่งเดินเข้ามา การเคลื่อนไหวของเธอพลันชะงักงัน