เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 390
มือทั้งสองข้างของเจียงลี่ควบแน่นลูกไฟที่มีอานุภาพรุนแรงที่สุดเอาไว้แล้ว เหงื่อเย็นไหลผ่านหางตาที่หรี่ลง ริมฝีปากซีดเผือดจนไร้สีเลือด พลังจิตของนางราวกับถูกเครื่องสูบน้ำสูบจนแห้งเหือด ความเจ็บปวดแหลมคมแล่นพล่านเข้าสู่ขมับ
แม้จะถึงขีดจำกัดแล้ว นางก็ยังไม่หยุด พลังจิตถูกรีดเค้นจนเกินขีดจำกัดอย่างบ้าคลั่ง ตาขาวเริ่มแดงก่ำ เลือดไหลซึมออกมาจากดวงตา หู และจมูก กระทั่งภาพตรงหน้าพร่ามัวลง นางแทบจะอาศัยเพียงสัญชาตญาณ ขว้างลูกไฟในมือออกไป
ห้องรับแขกอันคับแคบแปรเปลี่ยนเป็นขุมนรกธารลาวา อุณหภูมิพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ไอร้อนเดือดพล่าน แผดเผาประสาทสัมผัสของผู้คน
ลูกไฟขนาดเท่ากำปั้นพุ่งสัมผัสเถาวัลย์ไม้ เปลวเพลิงก็ลุกโชนพรึ่บขึ้นในชั่วพริบตา ก่อนเปลวไฟมหาศาลจะโหมกระหน่ำแผ่กระจายไปทั่วทุกทิศทาง
เถาวัลย์ไม้หลายท่อนแทงทะลุน่องของนาง ทว่าเจียงลี่แทบไม่รับรู้ความเจ็บปวดแล้ว ประกายไฟที่นางปล่อยออกมาไม่อาจทำให้นางปลอดภัยจากการบาดเจ็บได้อย่างสมบูรณ์ นางจึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะถูกลูกไฟแผดเผาไปด้วย
เสียงเปรี๊ยะปร๊ะดังไม่ขาดสาย
แม้แต่กำแพงที่แข็งแกร่งจนไม่อาจทำลายได้ ก็กลายเป็นกรงขังเถาวัลย์ไม้เหล่านั้น เปลวไฟลุกลามไปตามเถาวัลย์อย่างรวดเร็ว เผาผลาญสัตว์ประหลาดที่ห้อยต่องแต่งอยู่จนร่างบิดเบี้ยวผิดรูป
เลือดเนื้อถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน ก่อนจะดับสูญ ใบหน้าของสัตว์ประหลาดบิดเบี้ยวอย่างน่าสยดสยอง เสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดถูกกลบหายไปในกองเพลิง