เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 387
บางทีอาจเป็นเพราะไม่ได้พบกันมานานเกินไป เจียงลี่จึงยืนมองอยู่กับที่เป็นเวลานาน
นานเสียจน "เจียงอวี๋" ที่อยู่ตรงหน้าเริ่มหมดความอดทน ใบหน้าหุ่นยนต์เลียนแบบที่ชำรุดบิดเบี้ยว ดวงตาคู่สวยที่เคยเปล่งประกายเจิดจ้าพลันเอ่อล้นไปด้วยความเกลียดชังและความขุ่นเคือง
"นายท่าน ทำไมถึงเพิ่งมาตอนนี้? ต้องรอให้ฉันตายก่อนคุณถึงจะปรากฏตัวหรือ?"
น้ำเสียงนั้นราวกับเจือไปด้วยพิษร้าย
ในที่สุดเจียงลี่ก็มีปฏิกิริยา เดิมทีในดวงตาของเธอมีประกายแสงวูบผ่านอยู่เล็กน้อย แต่หลังจากได้ยินคำพูดของมัน แสงนั้นก็หายวับไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงความมืดมิด
เธอกำคมเซี่ยไว้ในมือ ไม่แม้แต่จะกะพริบตา มีดสั้นที่ยาวพอ ๆ กับท่อนแขนฟันเข้าใส่ "เจียงอวี๋" ด้วยความเร็วที่ยากจะมองตามทันด้วยตาเปล่า
ภาพลวงตาพลันสลายหายไป
เจียงลี่ถอนหายใจ พึมพำออกมา
"มันไม่มีทางพูดกับฉันแบบนี้"