เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 337
ยังไม่ถึงเวลาฟ้ามืด แสงสว่างเจิดจ้าส่องทะลุผ่านกระจกหน้าต่างเข้ามา ด้านนอกเป็นมหาสมุทรสีครามกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา มีนกนางนวลบินผ่านข้างหน้าต่าง ส่งเสียงร้องเจื้อยแจ้ว
การตกแต่งภายในห้องอาหารเต็มไปด้วยกลิ่นอายโบราณ โต๊ะกลมเคลือบสีแดงชาดหลายตัวตั้งเรียงรายอยู่ภายใน เวลานี้เพิ่งเปิดให้บริการได้ไม่นาน แต่มีลูกค้านั่งอยู่แล้วกว่าครึ่งโต๊ะ ทว่าคนเหล่านั้นไม่ใช่มนุษย์ หากเป็นสัตว์ประหลาดรูปร่างประหลาดพิกล บ้างมีร่างกายใหญ่โต บ้างมีขนาดเล็ก ทุกตัวต่างนั่งอยู่หน้าโต๊ะกลมด้วยท่วงท่าสง่างามราวกับมนุษย์ หันหน้าไปพูดคุยกัน
สัตว์ประหลาดเหล่านั้นล้วนเป็นสิ่งที่เจียงลี่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน และไม่ควรปรากฏตัวอยู่ในห้วงลึกอุทกภัยแห่งนี้ด้วยซ้ำ
เจียงลี่เป็นห่วงเรื่องเวลานับถอยหลังอยู่ในใจ เมื่อหาที่นั่งพบแล้ว เธอก็นำจานลิ้นผัดไฟแรงไปวางบนโต๊ะอาหารริมหน้าต่างตัวหนึ่ง
ลูกค้าที่สั่งลิ้นผัดไฟแรงเป็นสัตว์ประหลาดรูปร่างคล้ายมนุษย์ที่มีหัวเป็นกระต่าย สวมชุดสูทผูกเนกไทอย่างเรียบร้อยไร้ที่ติ ใบหน้ากระต่ายนั้นมีสีหน้าสงบนิ่ง ภาพตรงหน้านี้ช่างเหลวไหลและประหลาดอย่างยิ่ง
เจียงลี่ไม่สนใจความแปลกประหลาดของลูกค้า เธอกล่าวอย่างนอบน้อมว่า "ขอให้คุณลูกค้ารับประทานอาหารอย่างมีความสุขค่ะ"