เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 309
เจียงลี่พลันหัวเราะเยาะออกมาเสียงหนึ่ง
แววตาของเธอเต็มไปด้วยความเย้ยหยันอย่างไม่คิดปิดบัง
"ตั้งแต่ฉงอันฟื้นขึ้นมาในห้องเก็บสินค้าใต้ท้องเรือ คุณก็เริ่มชักจูงเธอแล้วสินะ"
เทพอะไรกัน ก็แค่สุนัขข้างถนนที่ติดอยู่ใต้ก้นทะเลจนหมดหนทาง ไม่อาจเห็นแสงตะวันแม้แต่น้อย ไร้ซึ่งสาวก และใกล้จะสูญสลายเต็มทีเท่านั้นเอง
ตอนที่อยู่ในหมู่บ้านเถาฮวา เธอก็รู้แล้วว่าเทพที่ปราศจากสาวกจะค่อย ๆ เดินไปสู่ความดับสูญ
ส่วนเทพที่ว่านี่ก็ไม่มีสาวกมานานมากแล้ว
ในที่สุดก็มีเรือลำหนึ่งเดินทางเข้ามาในอาณาเขตของมัน แน่นอนว่ามันย่อมไม่ปล่อยคนเหล่านี้ไปง่าย ๆ
ความทรงจำแห่งความเคียดแค้นไม่มีทางเป็นเรื่องเท็จ แต่การดำรงอยู่ของเทพได้บิดเบือนความทรงจำบางส่วนไป
เหตุผลที่เธอรู้เรื่องนี้ เป็นเพราะฉงอันที่เธอพบเจอไม่เคยมีความทรงจำช่วงนี้อยู่เลยตั้งแต่ต้นจนจบ เทพเป็นผู้ลบความทรงจำของฉงอันออกไป