เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 307
……
ความทรงจำสิ้นสุดลงเพียงเท่านี้
ฉงอันคล้ายเพิ่งตระหนักได้ถึงบางสิ่ง สีเลือดบนใบหน้าพลันเลือนหาย แขนขาเย็นเฉียบจนชาไปหมด ท้ายทอยยังคงปวดตุบๆ อยู่รางๆ
เด็กกับหญิงวัยกลางคนต่างเป็นพวกค้ามนุษย์ พวกมันหมายตาเด็กที่อายุยังน้อยและกำลังศึกษาเล่าเรียน ใช้สารพัดวิธีที่คิดไม่ถึงและยากจะระวังป้องกัน หลอกลวงและลักพาตัวเด็กเหล่านั้น ก่อนจะขนส่งออกนอกประเทศทางเรือ
เรือแล่นลอยอยู่กลางทะเล ห่างไกลจากแผ่นดินบ้านเกิดไปไกลแล้ว กำลังมุ่งหน้าไปยังประเทศอันห่างไกลและไม่คุ้นเคย ฉงอันหนีไม่พ้น คนทั้งหมดที่ถูกขังอยู่บนเรือลำนี้ก็หนีไม่พ้นเช่นกัน จุดจบของพวกเขามีเพียงความตายเท่านั้น
ฉงอันหวาดกลัวจนแทบหายใจไม่ออก เธอฟุบตัวอยู่ตรงช่องหน้าต่างเรือแคบๆ มองออกไปเห็นทะเลสีครามที่คลื่นซัดโหมกระหน่ำ กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา มีเพียงผืนน้ำเวิ้งว้างที่มองไม่เห็นแม้แต่เงาของแผ่นดิน
แม้แต่โทรศัพท์มือถือรุ่นเก่าที่มีปุ่มกดของเธอก็ถูกยึดไปจนหมดเนื้อหมดตัว ไม่เหลืออะไรติดตัวเลยสักอย่าง เธออยากตะโกนขอความช่วยเหลือเสียงดัง แต่ไม่รู้ว่าตัวเองหมดสติไปนานเท่าไรแล้ว ตอนนี้ลำคอแห้งผาก แม้แต่เปล่งเสียงออกมาก็ยังแหบพร่า
เธออาศัยแสงสลัวที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างเรือ เดินมาถึงหน้าประตูห้องเก็บสินค้า ประตูปิดสนิท ไม่ว่าเธอจะออกแรงผลักอย่างไรก็เปิดไม่ออก