กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 250
เหยียนเฟิงใช้ชีวิตอยู่กับความเหน็ดเหนื่อยตลอดทั้งชีวิต
เขากับไป๋เถาต่างก็เป็นเด็กที่เติบโตมาจากสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า ตั้งแต่ยังเป็นคนธรรมดา เขาก็ทำงานมาตลอด แทบไม่มีเวลาพักผ่อนเลย หลังจากกลายเป็นผู้ตื่นรู้ เวลาพักผ่อนก็ยิ่งน้อยลงไปอีก
ทำงานหามรุ่งหามค่ำ ประหยัดอดออมเพียงใดก็ยังหาเงินซื้อวัสดุสำหรับหลอมผิวได้ยาก จำต้องกู้เงินเท่านั้น แต่ดอกเบี้ยเงินกู้ก็สูงลิ่ว เขาจึงทำได้เพียงลดเวลาพักผ่อนลง แล้วออกไปทำงานต่อ ทว่าพรสวรรค์ของเขาก็มีขีดจำกัดอยู่ตรงนั้น ต่อให้พยายามฝึกฝนหนักแค่ไหน ก็ไม่อาจทะลวงผ่านคอขวดของขั้นกลางได้