เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 200
เจียงลี่มองหนูขาวที่กำลังก้มหน้ากินอาหารอยู่ในชามใบใหญ่กว่าตัวมันเสียอีก เนื้อดิบมีเลือดชุ่มโชกอยู่บนผิว ย้อมขนสีขาวราวหิมะของมันจนจับตัวเป็นกระจุกเหนียวเหนอะ กลายเป็นหนูขนแดงไปเสียแล้ว
ที่นี่น่าจะเป็นความทรงจำ และเป็นช่วงเวลาที่ถูกเลื่อนย้อนกลับไปก่อนหน้านี้ ตอนที่เด็กสาวในห้องใต้ดินยังไม่ถูกถลกหนัง ส่วนหนูขาวที่อยู่ตรงหน้านี้ก็เป็นหนูขาวในช่วงเวลาเดียวกัน ไม่ใช่ช่วงเวลาที่เธอพบมันในไออาถรรพ์บริเวณชายขอบห้วงลึก
หนูขาวมุดออกมาจากรอยแยกบนผนังห้องใต้ดิน ท่าทางคุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้เป็นอย่างดี ดูไม่เหมือนเพิ่งมาขโมยอาหารเป็นครั้งแรก เพียงแต่เด็กสาวมองไม่เห็นและไม่ได้ยินเสียง จึงย่อมไม่รู้ว่ามีหนูตัวหนึ่งแอบเข้ามากินอาหารของตน
เจียงลี่เหลือบมองเนื้อดิบในชาม ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย