เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 186
รอยแดงบริเวณข้อมือของเจียงลี่แผ่ขยายราวกับวัชพืช ลามไปจนถึงท่อนแขนทั้งหมด ความเจ็บปวดนั้นยากจะมองข้าม ผิวหนังตรงบริเวณที่มีรอยแดงหย่อนยานยับยู่ยี่ ราวกับคนอ้วนที่มีเนื้อหนังห้อยย้อยลงมาตามแรงโน้มถ่วง
ความเจ็บปวดเริ่มส่งผลกระทบต่อสภาพจิตใจของเธออยู่บ้าง แต่ก็ช่วยไม่ได้ แม้พละกำลังและพลังจิตของเธอจะก้าวข้ามขีดจำกัดของคนปกติไปแล้ว ทว่าเธอก็ยังมีเส้นประสาทที่รับรู้ความเจ็บปวดได้ ความทรมานจากการถูกถลกหนังไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์จะทนรับไหว
โชคดีที่เธอเคยแช่น้ำยาหลอมผิว จึงเคยลิ้มรสความเจ็บปวดจากการที่ผิวหนังถูกลอกออกมาแล้ว
เจียงลี่หยิบขวดยารักษาบาดแผลออกมา เทยาเม็ดหนึ่งใส่ปาก
เหตุผลที่เธอไม่ใช้ขวดแดง ก็เพราะฤทธิ์รักษาของมันดีเกินไป อีกทั้งยังมีจำนวนไม่มาก หากใช้ยาเม็ดได้ เธอก็ยังเต็มใจเลือกใช้ยาเม็ดมากกว่า