เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 162
วิญญาณภาพคาดเดาได้อยู่แล้วว่านางจะปฏิเสธ เส้นผมดำสนิทที่ทิ้งตัวลงข้างไหล่ถูกนิ้วเรียวยาวของมันหยอกเล่น ดวงตาพร่ามัวด้วยหยาดน้ำตาค่อย ๆ เงยขึ้นมอง หางตาแดงเรื่อ ดูเปราะบางและน่าสงสาร
คนปกติเห็นภาพเช่นนี้ย่อมใจอ่อน ทว่าเจียงลี่ไม่ใช่คนปกติ นางไม่มองมันอีก ส่วนความคิดที่จะให้อุปกรณ์วิญญาณยอมรับตนเป็นนายก็ถูกโยนทิ้งไปเสียแล้ว
อันที่จริง วิญญาณภาพตรงหน้าสามารถยอมรับนางเป็นนายก่อน แล้วค่อยพูดคุยเรื่องเงื่อนไขกันได้ เพียงแต่วิญญาณภาพก็ไม่ต่างจากนาง มันไม่ไว้ใจนางเช่นกัน หากยอมรับนางเป็นนายแล้ว นางก็สามารถเลือกที่จะไม่ทำตามเงื่อนไขของมันได้ ขณะที่มันกลับต้องตกอยู่ภายใต้การควบคุมของนาง
ไม่เป็นไร เจียงลี่ไม่คิดบังคับให้มันเชื่อใจตนเองอยู่แล้ว แค่ได้อุปกรณ์วิญญาณที่เติบโตได้มา นางก็พอใจมากแล้ว เรื่องอื่นล้วนไม่สำคัญ