เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 160
ความทรงจำของหงหย่วนฉายภาพกระบวนการปรุงโอสถทั้งหมดผ่านมุมมองของเขา
ยามเมื่อเปิดฝาหม้อ หงหย่วนได้กลิ่นเนื้อหอมเข้มข้น ทั้งที่เพิ่งกินข้าวอิ่มไปแท้ ๆ อีกทั้งกลิ่นหอมของเนื้อนี้ยังเคลือบด้วยความเลี่ยน ตามปกติแล้วหากได้กลิ่นนานเกินไปย่อมไม่ควรรู้สึกหอม แต่ควรจะรู้สึกเลี่ยนจนคลื่นไส้มากกว่า
ทว่าคล้ายกับมีบางอย่างดลใจ หงหย่วนประหนึ่งสุนัขป่าที่หิวโหย ภายในปากหลั่งน้ำลายออกมาไม่ขาดสาย สองตาจ้องเขม็งไปที่หม้อเหล็กเต็มไปด้วยความอยากกลืนกิน
"ผู้อาวุโสถู ข้าไม่เคยได้กลิ่นเนื้อที่หอมเช่นนี้มาก่อนเลย เหตุใดเนื้อคนจึงเคี่ยวออกมาได้หอมถึงเพียงนี้?"
ผู้อาวุโสถูแย้มยิ้มอย่างลึกล้ำ "เนื้อคนธรรมดาเคี่ยวแล้วย่อมไม่มีทางหอมถึงเพียงนี้ ที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะข้าไม่ได้เพียงแค่แล่เนื้อ แต่ยังแล่ดวงวิญญาณด้วย"