กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 152
เจียงลี่ชะงักฝีเท้าลง ในที่สุดก็หันกลับไปมอง ไม่มีภาพที่คาดคิดเอาไว้ปรากฏขึ้น ศีรษะของหุ่นไม้ด้านหลังยังคงก้มต่ำอยู่ตลอด ราวกับว่าตั้งแต่ต้นจนจบไม่เคยเงยขึ้นเลย เมื่อเธอหยุดเดิน มันก็หยุดตาม เงยหน้าขึ้นรอคอยคำสั่งของเธอ
เจียงลี่รู้สึกว่าตนเองคงหวาดระแวงไปบ้างหลังอ่านกระจกลอย สิ่งสำคัญที่สุดในยามนี้คือการทำภารกิจย่อยสายความดีให้ลุล่วง ไม่ใช่เบี่ยงเบนความสนใจไปที่อื่น
หากหุ่นไม้มีปัญหาจริง ๆ ล่ะก็ เดี๋ยวติดต่อกันนานเข้าย่อมสังเกตเห็นได้เอง
"ไปเฝ้าพวกชาวบ้านในห้องขัง คุ้มครองพวกเขาซะ"