เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 147
หนึ่งขวด ภายในบรรจุโอสถไว้สิบเม็ด เมื่อเห็นจำนวนดังกล่าว รอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้าของฮูหยินตระกูลไป๋ ความงามที่แย้มยิ้มนั้นงดงามล่มเมือง หัวหน้าหงมองดูด้วยแววตาเร่าร้อน และกำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง ทว่าฮูหยินกลับเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉย "ในเมื่อการค้าสิ้นสุดลงแล้ว เช่นนั้นฉันขอตัวก่อน"
นางไม่มีทีท่าว่าจะหยุดอยู่แม้แต่น้อย หมุนตัวเดินจากไปทันที
หัวหน้าหงเอ่ยเกลี้ยกล่อมอยู่ที่ด้านหลัง "ฟ้ามืดค่ำแล้ว ฮูหยินสู้พักผ่อนอยู่ที่นี่สักคืนก่อนดีกว่าไหมค่อยเดินทางกลับในวันพรุ่งนี้ อย่างไรเสียที่นี่ของฉันก็ปลอดภัยกว่าข้างนอกตั้งเยอะ"
ฮูหยินตระกูลไป๋ทำเป็นเมินเฉย ก้าวขึ้นรถล้ำค่าไปโดยไม่สนใจคำพูดของเขาแม้แต่ครึ่งคำ
เมื่อเข้ามาในรถล้ำค่า
สาวใช้คอยเช็ดมือให้พลางกล่าวด้วยความชิงชังว่า "โจรหงผู้นี้ช่างสมควรตายเสียจริง!"