เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 140
เมื่อเก็บที่พักพิงเข้าไปแล้ว มันก็กลายเป็นลวดลายรูปกระท่อมแบบภาพวาดเส้นง่าย ๆ สีเขียวอ่อนบนหลังมือ ดูคล้ายรอยสัก
เจียงลี่มองที่พักพิงด้านใน ไม่จำเป็นต้องเข้าไปในพื้นที่สีขาวราวหิมะ เพียงสัมผัสลวดลายบนหลังมือ จิตสำนึกก็สามารถเข้าสู่พื้นที่สีขาวนั้น และมองเห็นเหล่าหุ่นไม้ที่กำลังก่อสร้างที่พักพิงสุดหรูของเธอได้
ต้องใช้เวลาถึงหกชั่วโมงกว่าจะสร้างเสร็จ แต่เธอไม่ได้รีบร้อน เพราะช่วงกลางวันเป็นเวลาสำหรับเดินทาง
เพียงแต่...
"พวกเธอรอฉันอยู่ข้างนอกหมู่บ้านก่อน"
เจียงลี่ไม่อยากทำให้ตู้เหม่ยฉินซึ่งเป็นคนสุดท้ายที่เหลืออยู่ในหมู่บ้านซิงหั่วตกใจ เธอตั้งใจจะบอกลาอีกฝ่ายก่อนแล้วค่อยออกเดินทาง
ปูออบซิเดียนกลัวว่าจะเกิดเหตุการณ์เหมือนครั้งก่อน ไม่ว่าอย่างไรก็ยืนกรานว่าจะติดตามเธอไปด้วย