กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 137
ปูออบซิเดียนระงับความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่ ร่างกายที่ปกติจะเดินตะแคง ตอนนี้กลับกระโดดโลดเต้นตรงเข้าไปหาเธอ เอาหัวชนคลอเคลียไม่ห่าง ดวงตาทั้งสองข้างเอ่อล้นด้วยหยาดน้ำตาเม็ดโต
มันเติบโตรวดเร็วจนน่าตกใจ ตอนนี้โตขนาดที่เอาหัวชนทีเดียวก็ทำให้เจียงลี่ล้มคะมำได้แล้ว หยาดน้ำตาขนาดเท่ากำปั้นซัดเข้าใส่เสื้อผ้าของเธอจนเปียกชุ่มโดยตรง
แมวเขี้ยวศิลาช้ากว่ามันก้าวหนึ่ง ยังไม่ทันพุ่งเข้าไป ก็ถูกเจียงลี่ห้ามไว้เสียก่อน
เจียงลี่ผลักเจ้าเสี่ยวฮุยที่กดทับอยู่บนร่างออก ขยับกายลุกขึ้นนั่งบนเตียงอีกครั้ง ดึงเสื้อท่อนบนที่เปียกชุ่มด้วยความจนใจ เอ่ยอย่างเหนื่อยอ่อนว่า "พอได้แล้ว ฉันรู้ว่าพวกเธอเป็นห่วง ตอนนี้ฉันไม่เป็นอะไรจริงๆ แล้ว ไปนอนกันเถอะ"