กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 132
เจียงลี่รู้ว่าตอนนี้เธอควรสงบสติอารมณ์ อย่าปล่อยให้ความโกรธครอบงำจนขาดสติ เพราะอารมณ์ด้านลบมีแต่จะส่งผลต่อความคิดของเธอ ไม่ได้ช่วยอะไรเลย
แต่ภาพภูเขาซากศพที่เห็นตอนเข้าหมู่บ้านกลับยังคงติดตา ไม่อาจสลัดออกไปจากความคิดได้
ตู้ซิงเป็นคนในหมู่บ้านซิงหั่วที่ใช้เวลาอยู่กับเธอนานที่สุด เจียงลี่ยังคงจำได้ดี เด็กสาวซื่อบื้อคนนั้นเคยกลัวว่าเธอจะหนาวในยามค่ำคืน จึงดึงผ้าห่มมาคลุมให้เธอ ครั้นยามหิว เด็กสาวก็จะนำอาหารที่ตัวเองเก็บสะสมไว้และไม่ยอมกินออกมาให้เธอ...
ครั้งสุดท้ายที่พบกัน เด็กสาวได้รับเนื้อแห้งยาวเท่านิ้วมือมาจากเหมือง เธอเก็บมันไว้ไม่ยอมกิน ก่อนจะยิ้มแล้วมอบให้เจียงลี่