กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 122
จุดที่เจียงอวี๋ชี้คือบริเวณที่เช็ดจนแห้งสะอาดแล้ว
แมวเขี้ยวศิลาทำตามคำสั่งอย่างเงียบๆ ตั้งหน้าตั้งเช็ดพื้นอย่างเชื่อฟัง พอเช็ดเสร็จก็เลียนแบบท่าทาง ส่งเสียงร้องเหมียวเบาๆ ถาม
"มีเรื่องอะไรให้ฉันช่วยอีกไหม?"
เห็นหุ่นไม้ขยับไปมาไม่หยุด มันเองก็อยากช่วยเช่นกัน
มุมปากของเจียงอวี๋ยกย้ำขึ้นบางเบา "คุณแมวไม่ต้องไปรบกวนการพักผ่อนของคุณหนูเจียง ก็เพียงพอแล้ว"
สมองของแมวเขี้ยวศิลาถึงจะทึบอยู่บ้าง แต่ก็ยังฟังออกถึงความไร้เยื่อใยในคำพูดของหุ่นไม้
ไม่นานมันก็รู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้ หุ่นไม้ไม่ใช่คนและไม่ใช่สิ่งมีชีวิต แล้วจะมีอารมณ์ความรู้สึกได้อย่างไร
เจียงลี่ที่นอนหลับจนตื่นขึ้นมาตอนแปดโมงเช้าของวันถัดมามีสภาพร่างกายฟื้นฟูจนเต็มเปี่ยม