กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 99
จู่ ๆ ลูกศรดอกหนึ่งก็พุ่งปักลงบนผนังตรอกตรงหน้าเขา ทะลุผ่านผนังจนเกิดเป็นรูพรุนลึกและมืดสนิท
หากเมื่อครู่หูฉีเดินเร็วกว่านี้อีกก้าวเดียว หัวของเขาก็คงโดนลูกศรดอกนั้นยิงทะลุกลายเป็นศพนอนกองอยู่กับพื้นไปแล้ว
ร่างกายของเขาทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นด้วยความหวาดกลัว สองมือโอบกอดศีรษะไว้แน่น
ด้วยความที่ไม่มีประสบการณ์ในการต่อสู้และถูกตามใจมาตั้งแต่เด็กโดยตระกูลหู การออกนอกเมืองตงเย่าครั้งเดียวคือการมุ่งหน้าสู่นครหลวงเพื่อเข้าร่วมการประเมิน ตอนนี้แม้แต่จะต่อสู้กลับหูฉีก็ยังทำไม่เป็น ความหวาดกลัวเข้าครอบงำจนสมองมืดแปดด้าน ทำได้เพียงคิดแต่จะหลบหนี