กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 89
ความมืดมิดจางหาย แสงอรุณสีขาวนวลสาดส่องลงมา
ไม่ถึงเจ็ดโมง ท้องฟ้าก็สว่างจ้าขึ้นอย่างสมบูรณ์
เจียงลี่ถูกหุ่นไม้ปลุกให้ตื่นขึ้น สมองรู้สึกมึนงงเล็กน้อยและนอนไปเป็นเวลาไม่นานนัก เพียงแต่เธอไม่ได้นอนหลับอย่างจริงจังมานานมากแล้ว
นับตั้งแต่เข้าสู่ห้วงลึกก็ไม่เคยหลับตาลงเลย การนอนหลับครั้งนี้จึงนับว่าหลับสบายยิ่งนัก ทั้งพลังกายและพลังจิตต่างก็ฟื้นฟูจนเต็มเปี่ยม ร่างกายเบาสบายปลอดโปร่งไปหมด
"สบายจัง" เธอบิดขี้เกียจคราหนึ่งพลางพึมพำเอ่ย
ด้วยขีดความสามารถทางด้านพลังจิตของเธอ ได้หลุดพ้นจากกรอบของมนุษย์ปกติไปแล้ว การอดนอนติดต่อกันหลายคืนย่อมไม่ส่งผลกระทบอะไร แต่กระนั้นมนุษย์ก็ยังคงต้องการการนอนหลับอยู่ดี