เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 37
"พี่ชาย ปล่อยฉันลงเถอะ" ตู้ซิงเอ่ยเสียงเบา
เจียงลี่เหลือบมองนางแวบหนึ่ง แล้วจึงปล่อยนางลงทันที
ตู้ซิงโค้งคำนับให้เธอก่อนคราหนึ่งเพื่อแสดงความขอบคุณ จากนั้นก็วิ่งไปข้างกายตู้เหม่ยฉิน ไม่สนคำคัดค้านของผู้เป็นแม่ เอ่ยอย่างจริงจังว่า
"แม่คะ ถึงฉันจะทึ่ม แต่ก็รู้ว่าข้างนอกอันตรายมาก ฉันอยากปกป้องแม่ ฉันไม่อยากหนีไปไหน"
ตู้เหม่ยฉินฟังแล้วน้ำตาเอ่อล้นไหลรินลงมาตามใบหน้า
นางรู้ว่าลูกสาวตัดสินใจแล้วไม่มีทางเปลี่ยนคำพูด ทำได้เพียงโอบกอดลูกสาวเข้าสู่อ้อมอกแน่น
เวลานั้นเอง ด้านหลังตู้เหม่ยฉินมีเด็กชายตัวเล็กเดินออกมา เด็กชายรุ่นราวคราวเดียวกับตู้ซิง สองมือกำชายเสื้อของนางแน่น พอได้ยินเสียงตู้เหม่ยฉินร้องไห้ เด็กชายก็ร้องตาม ยื่นมือพยายามจะเช็ดน้ำตาให้
"อาหญิงเช็ดน้ำตาเถอะ"
ตู้เหม่ยฉินเอ่ยเสียงเบาว่า "อาไม่เป็นไร เสี่ยวสือโถว"