กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 12
จากปากหลุมเหมืองลงไป ล้อเลื่อนหมุนส่งเสียงดังครกดอก ส่งเสียงกะเทาะระรัว เบื้องล่างราวกับลึกจนไร้ก้นบึ้ง เจียงลี่รู้สึกเพียงอุณหภูมิผิวกายลดต่ำลงเรื่อยๆ ความเย็นเยียบระลอกแล้วระลอกเล่าคุกคามเข้าสู่ผิวหนัง จนอดไม่ได้ที่จะตัวสั่นเทา
ไม่รู้ว่าร่วงหล่นลงมานานเท่าใด ความมืดเบื้องหน้าจึงถูกแสงสีเหลืองส้มขับไล่จนจางหาย อุโมงค์ราวกับรังมดปรากฏขึ้นเบื้องหน้า คดเคี้ยววนเวียน ผนังถ้ำยังคงหลงเหลือร่องรอยการขุดเจาะด้วยจอบ
ที่นี่คือใต้ถุนเหมือง
……
เจียงลี่กับผู้คนที่มีรูปร่างผอมโซและสวมเสื้อผ้าเก่าเนื้อหยาบอีกสิบกว่าคนยืนเรียงเป็นแถว ในฐานะคนงานเหมืองหน้าใหม่ พวกเขาต้องเลือกหัวหน้าผู้คุมที่ถูกใจเพื่อมุ่งหน้าไปยังอุโมงค์เหมือง