เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 7
……
"เฮือก... เฮือก..."
เจียงลี่หอบหายใจอย่างหนักหน่วง ร่างกายมาถึงขีดจำกัด บังคับดึงสติตัวเองหลุดออกมาจากสภาวะทำสมาธิ
ความรู้สึกหิวโหยในกระเพาะทวีความรุนแรงขึ้นในพริบตา ทั้งที่ท้องฟ้านอกช่องระบายอากาศยังไม่ทันสว่าง แถมเธอก็เพิ่งกินอิ่มก่อนจะเริ่มทำสมาธิแท้ ๆ แต่เวลานี้กระเพาะกลับว่างเปล่าราวกับถูกควักออกไปจนหมด
เจียงลี่คลำผนังถ้ำควานหาถุงผ้า หยิบเนื้อแห้งข้างในออกมาแล้วยัดเข้าปากเคี้ยวตุ้ย ๆ แทบไม่ได้เคี้ยวอะไรมากมายก็กลืนลงคอไปดื้อ ๆ
เธอดุจดั่งคนกำลังจะอดตาย ความหิวโหยนั้นแผ่ซ่านครอบงำสมองของเธอไปหมด ราวกับผู้ประสบภัยอดอยากมาเนิ่นนาน เมื่อเห็นเปลือกไม้ก็ยังนึกอยากกลืนลงท้อง
'ทำไมถึงได้หิวขนาดนี้? เหมือนกับ...'
เหมือนตอนตื่นนอนเมื่อเที่ยงวันไม่มีผิด
เจียงลี่คิดในใจ