เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 3
การนอนหลับครั้งนี้ยาวนานจนถึงเที่ยงวันของวันถัดไป ช่องท้องส่งเสียงร้องเตือนถึงความหิวโหยอย่างรุนแรง เจียงลี่กินเนื้อเส้นส่วนสุดท้ายที่เหลืออยู่จนหมด แล้วดื่มน้ำตามเข้าไปอีกเล็กน้อย ปัญหาความหิวและกระหายจึงถือว่าได้รับการแก้ไขแล้ว
นางระมัดระวังตัวย่อตัวลงที่หน้าประตูไม้ ใช้สายตาลอดผ่านช่องหน้าต่างเล็ก ๆ เพื่อสำรวจสถานการณ์ด้านนอก
เวลากลางวันก็ไม่ได้ปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์ ยังมีสัตว์อสูรภัยพิบัติคอยลาดตระเวนอยู่ หากบังเอิญเผชิญหน้าขึ้นมา ด้วยเนื้อหนังมังสาอันบอบบางของนาง คงจะต้องกลายเป็นอาหารว่างของพวกมันอย่างแน่นอน
หลังจากเจียงลี่แน่ใจว่าบริเวณรอบ ๆ ปลอดภัยดีแล้ว จึงค่อยเปิดประตูออก
แสงสลัวลอดผ่านหมอกเทาหนาทึบตกลงสู่พื้นดิน ทัศนียภาพภายในขอบเขตย้อมไปด้วยโทนสีเทาอ่อน ราวกับถูกปกคลุมไว้ด้วยละอองหมอกบางเบา