กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คนไร้นาม
บทที่ 66: อ้อมกอดในสายลมยามเย็น
เนื่องจากเป็นช่วงเวลาเร่งด่วนในตอนเช้าของการทำงาน บนท้องถนนจึงค่อนข้างติดขัดเล็กน้อย
เมื่อล็อกรถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าไว้ใต้ตึกบริษัทเสร็จ ก้มมองดูเวลาก็พบว่าเหลืออีกแค่ 3 นาทีเท่านั้น!
“หมิ่นหมิ่น! จะไม่ทันแล้ว! รีบวิ่งเร็วเข้า!” เหยาหลิงหลิงตะโกนลั่นแล้วเริ่มสับขาวิ่งสุดชีวิต
หลี่ซูหมิ่นที่สวมชุดเดรสลายดอกไม้และรองเท้าส้นสูงหน้าซีดเผือดลงทันควัน “รอฉันด้วยสิ!”
เหยาหลิงหลิงหันหลังกลับมาโบกมือให้เธอ พริบตาเดียวก็มุดหายเข้าไปในอาคารสำนักงาน
เมื่อแตะบัตรผ่านประตูเข้าไป บริเวณโถงลิฟต์กลับเนืองแน่นไปด้วยฝูงชน หน้าประตูลิฟต์แต่ละตัวเต็มไปด้วยผู้คนที่ยืนเบียดเสียด
อาคารซุ่นหยวนสร้างมาสิบกว่าปีแล้ว ลิฟต์ไม่ได้แบ่งแยกโซนชั้นสูงหรือชั้นต่ำ ช่วงเวลาเร่งด่วนจึงต้องรอนานมาก
พอก้มมองดูเวลา ก็เหลืออีกแค่ 2 นาทีแล้ว
เร็วเข้าสิพวก!