บทที่ 0032

บทที่ 32: เพื่อนที่เป็นโปรแกรมเมอร์ ฉันไม่ได้ขอไปทีจริงๆ นะ!

วันที่ 19 เมษายน 2023 วันพุธ ท้องฟ้าจากแจ่มใสเปลี่ยนเป็นมีเมฆเป็นส่วนมาก อากาศ 18~27°C

“กริ๊งๆ ๆ—กริ๊งๆ ๆ—”

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นไม่ยอมหยุด

จ้าวหย่าเชี่ยนยื่นมือออกไปด้วยความสะลึมสะลือ ควานหาอยู่ข้างหมอนพักใหญ่ ในที่สุดก็คว้าโทรศัพท์มือถือเอาไว้ได้

แสงยามเช้าอันเลือนรางนอกหน้าต่างเพิ่งจะส่องสว่างขึ้น ภายในห้องยังคงค่อนข้างสลัว

แสงเรืองรองจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือ ส่องกระทบโครงหน้าอันคมชัดของเธอให้สว่างขึ้น

เธอใช้นิ้วกดปิดเสียงปลุกตามความเคยชิน โดยที่ดวงตายังคงปิดกึ่งหนึ่งราวกับยังคงจมดิ่งอยู่ในความฝันเมื่อครู่

ผ่านไปไม่นาน เสียงกรนเบาๆ ก็ดังขึ้น

แสงอาทิตย์ยามเช้าค่อยๆ สาดส่องสูงขึ้น ภายในห้องสว่างขึ้นเรื่อยๆ